‘Vrouwen’ van Mihail Sebastian: de gevoelens van een ontnuchterde estheet

tumblr_inline_pf009uieak1s0xvfa_540

Vrouwen (1933) is het eerste in het Nederlands vertaalde fictiewerk van Mihail Sebastian (1907-1945), een van de succesvolste en belangrijkste Roemeense schrijvers uit het interbellum. Wie beter dan Jan H. Mysjkin — die eerder naast veel andere Roemeense literatuur het werk van Sebastians tijd- en landgenoot Max Blecher in ons taalgebied introduceerde— kon deze bundeling met vier verhalen rond de genadeloze rokkenjager en flierefluiter Ştefan Valeriu vertalen? Vrouwen spreekt aan door de uit het leven gegrepen dialogen, de sfeervolle observaties en de voor die tijd gewaagde sensualiteit. Lees verder ‘Vrouwen’ van Mihail Sebastian: de gevoelens van een ontnuchterde estheet

‘Ik bestaat uit twee letters’ van A.H.J. Dautzenberg: een apologie van het ik

tumblr_inline_pf00tjriu61s0xvfa_540

Wie wordt er nu met plezier vijftig? A.H.J Dautzenberg (1967) alvast niet, hoewel de even bejubelde als verguisde auteur
uit Tilburg naar eigen zeggen sowieso nooit zijn verjaardag viert: ‘Gefeliciteerd worden met iets waar ik niets voor heb moeten doen, dat beviel en bevalt me niet.’ Maar die halve eeuw is toch iets bijzonders en daarom houdt hij rigoureus een dagboek bij van zijn ‘jaar van Abraham’. Al was het maar om het illusieloos verzet tegen het ouder worden te onderhouden, het onafwendbare dan toch maar enigszins te bedwingen. Het resultaat is een onverbiddelijk, openhartig en veelzijdig egodocument dat een nietsontziend zelfonderzoek koppelt aan een diepgaande zoektocht naar loutering en een voor altijd verloren gewaande jeugd. Met de scherpzinnigheid, het engagement en de klare taal die zijn eerder proza kenmerken neemt Dautzenberg in Ik bestaat uit twee letters de maat van het dagboekgenre.

Lees verder ‘Ik bestaat uit twee letters’ van A.H.J. Dautzenberg: een apologie van het ik

‘Ik wordt’ van Harry Vaandrager: de wereld gaat ten onder aan ongebreideld geprevel

tumblr_inline_pezz7nv3501s0xvfa_540

De prijs voor de opvallendste titel van het literair jaar gaat nu al naar Ik wordt, de nieuwste roman van Harry Vaandrager (1955). De in het oog springende spelfout vestigt niet alleen de aandacht op waar het in dit boek om draait — het ‘ik’ in een narcistisch tijdperk — maar is meteen ook een voorbode van het onvergelijkelijk taalfestijn dat losbarst eenmaal je het boek nietsvermoedend openslaat.  Lees verder ‘Ik wordt’ van Harry Vaandrager: de wereld gaat ten onder aan ongebreideld geprevel

‘Terug naar Reims’ van Didier Eribon: zelfonderzoek met een dubbel vonnis

tumblr_inline_pezywm89xc1s0xvfa_540

Wanneer zijn vader na een slepende ziekte overlijdt, keert de Franse socioloog en filosoof Didier Eribon (1953) na ruim dertig jaar terug naar Muizon, een semistedelijke gemeente op twaalf kilometer van zijn geboortestad Reims. Hij ontvluchtte als prille homoseksueel deze provinciestad in het noordoosten van Frankrijk om te gaan studeren in Parijs. Vanaf dan verbrak hij alle banden met zijn familie en ontpopte zich in de hoofdstad tot linkse intellectueel.

In Terug naar Reims, een boeiende sociologische en politieke studie vermomd als biografisch zelfonderzoek, beslist Eribon niet opnieuw te vluchten, maar in het verleden te duiken, op zoek naar manifeste antwoorden. Zo wil hij begrijpen hoe het komt dat zijn familie niet langer links stemt, maar al jaren openlijk kiest voor het Front National. Hij stelt zichzelf als ‘klassemigrant’ in vraag, ontleedt zijn sociale identiteit en die van het arbeidersmilieu waarin hij opgroeide.

Lees verder ‘Terug naar Reims’ van Didier Eribon: zelfonderzoek met een dubbel vonnis

‘Het jachtgeweer’ van Yasushi Inoue: de grootste Japanse schrijver waar je nog nooit van hoorde

tumblr_inline_pezvfmtz6w1s0xvfa_540

In Japan is Yasushi Inoue (1907-1991) een klinkende naam, maar in ons taalgebied is hij nog een nobele onbekende. Uitgeverij Bananafish is er duidelijk op gebrand hierin dit jaar verandering te brengen. Een eerste stap in die richting is de publicatie van Inoue’s literaire debuut Het jachtgeweer (1949), een ingenieus gecomponeerde novelle over een noodlottige liefdesdriehoek. Einde mei verschijnt dan weer Stierensumo (1950), waarvoor Inoue toentertijd de prestigieuze Akutagawa-prijs in de wacht sleepte, tot op vandaag Japans meest gegeerde literaire onderscheiding. Lees verder ‘Het jachtgeweer’ van Yasushi Inoue: de grootste Japanse schrijver waar je nog nooit van hoorde

‘Voor het vergeten’ van Peter Verhelst: in memoriam matris

tumblr_inline_pezui21m8g1s0xvfa_540

Geheel onverwacht overlijdt de moeder van Peter Verhelst. De familie is in diepe rouw, hulpeloos ten aanzien van het  verlies, bezorgd over de vader die alleen achterblijft. Op zoek naar betekenis en troost verschuilt de ontredderde schrijver zich waar hij veilig is, in breed uitwaaierende, onwereldse verhalen-in-verhalen, zoals alleen Verhelst die kan vertellen. Voor het vergeten troont de lezer mee naar nieuwe wonderlijke werelden waar edelherten, mythologische figuren, bomen en witte katten de dienst uitmaken. Lees verder ‘Voor het vergeten’ van Peter Verhelst: in memoriam matris

‘Further Complications’ van Martijn Doolaard: fotografie als gedaanteverwisseling

 

9491738410.01._SX450_SY635_SCLZZZZZZZ_In Further complications tast Martijn Doolaard (1966) de uiterste grenzen van de portretfotografie verder af. De twintig portretten in deze nieuwe bundeling beantwoorden niet aan de klassieke definitie van het fotoportret. Het zijn eerder visuele registraties van lichamen en de gevoelens die erin tekeer gaan.

Lees verder ‘Further Complications’ van Martijn Doolaard: fotografie als gedaanteverwisseling

‘Meteoor’ van Karel Čapek: de ondoorgrondelijkheid van een ongewoon leven

tumblr_inline_peztmmfqqv1s0xvfa_540

Tijdens een storm stort een vliegtuigje ‘als een gloeiende meteoor’ neer. De piloot overleeft de crash niet, de passagier wordt zwaargewond naar het ziekenhuis afgevoerd. Hij is buiten bewustzijn, heeft geen papieren bij zich en is onherkenbaar door zijn brandwonden. In zijn ziekbed wordt hij van kop tot teen gehuld ‘in een enorm kluwen van wit, zorgvuldig gewikkeld verband’. Omdat niemand iets weet over de identiteit van het slachtoffer krijgt hij de naam ‘geval X’.

Vanuit vier verschillende standpunten reconstrueert Karel Čapek (1890-1938) in zijn wervelende roman Meteoor (1934) het levensverhaal van deze mysterieuze onbekende. Een dokter baseert zich op deductie, ‘een barmhartige zuster’ laat zich leiden door haar dromen, een helderziende door zijn intuïtie en een schrijver door zijn verbeelding. Wat is de waarheid? Hoe ziet een ander zijn leven eruit?  Lees verder ‘Meteoor’ van Karel Čapek: de ondoorgrondelijkheid van een ongewoon leven

‘Fallen leaves: brieven van 1966-2016′ van L.H. Wiener: op gevaar af begrepen te worden

tumblr_inline_pezsvobpmj1s0xvfa_540

In zijn lange schrijverscarrière is Lodewijk Henri Wiener (1945) heel vaak in de pen gekropen en correspondeerde gretig met vriend en vijand. Die pen is net als in zijn bejubelde verhalen en romans meer dan eens in ziedend vitriool gedoopt. Wieners toorn is berucht en geducht, maar in Fallen leaves — een selectie van brieven die Haarlems mooiste schreef in een tijdsspanne van vijftig jaar — komt ook zijn zachte, vrolijke en gevoelige kant uitvoerig naar boven. Deze prachtige bundeling laat zich lezen als een bijzonder onderhoudende, epistolaire autobiografie en openbaart op hartverwarmende wijze de Mensch Wiener. Lees verder ‘Fallen leaves: brieven van 1966-2016′ van L.H. Wiener: op gevaar af begrepen te worden

‘Nachtpassagier’ van Maurice Pons: perfectie op de korte baan

tumblr_inline_pezq48a0wj1s0xvfa_540

Het is een uitdaging om Nachtpassagier (1960) van Maurice Pons (1927-2016) niet in één ruk uit te lezen, zo’n vaart zit er in deze feilloze ‘road novelle’. Dat het verhaal zich grotendeels afspeelt tijdens een nachtelijke autorit met een snelheidsduivel als chauffeur jaagt vanzelfsprekend het denderende ritme aan, maar het zijn vooral de zuinige, beheerste stijl en de krachtige, filmische beeldtaal die het lezen van dit vergeten kleinood tot een heuglijke belevenis maken. De twee jongemannen in de wagen – een Fransman en een Algerijn – zijn ten tijde van het vreselijke conflict dat hun beider landen verscheurt onvrijwillig op elkaar aangewezen. Hoewel niets hen verbindt, groeit hun wederzijds vertrouwen én hun politiek bewustzijn naarmate ze de nacht inrijden. Lees verder ‘Nachtpassagier’ van Maurice Pons: perfectie op de korte baan